İşte Tanrılar

İsaac Asimov’un birçok kitabını okudum ve genellikle okuduğum tüm kitaplarını beğendim diyebilirim. Robot serisindeki o macera, vakıf serisindeki o politik çekişmeler, gerçekten de bu adamın kitapları bilim kurgu kategorisinde ayrı bir yerde.

Bu kitaba gelecek olursam yine aynı güzel kurgu başlangıcı ile okumaya başladım. İlk bölüm gayet akıcı gitti. Kurgu şekillendi ve artık alıştığım ters bir olay beklemeye başladım. Onu da verdi Isaac Asimov, süper gidiyor.

Sonra ikinci bölüme başladım. İkinci bölümedeki o soyutluk kafamı karıştırmaya hemen başladı. İsimler farklı, canlı türleri farklı derken ben kurguda tutunacak bir şey aramak için okumaya devam ettim. Bu bölümün sonlarına doğru artık yapıya alışırken az biraz kitaba tutunabildim diyelim.

En son bölümde ise ikinci bölümden bağımsız bir şekilde başlıyor. Ayda yaşayanlar ile arzlı (dünyalı) olan baş karakterimizin kurgusal olarak yeni bir başlangıcı. Tamam dedim süper, burdan bir yerlere bağlar. Okuyorum, ilk kurgudan bir şeyler, diyorum süper hadi bakalım şu ikinci bölüm neymiş açıkla!

Böyle derken kitabın %90’ı bitti. En sonunda ise çözüm gerçekten hiç anlamsız bir yerden bağlandı.

İlk başta çok kabullenemedim. Bu zamana kadar herhangi bir kitabında böyle bir bitiriş, böyle bir kurgu görmemiştim çünkü. Sonra kurguya uzaktan bir baktım, az çok kabullendim.

Olay şuydu :

Isaac Asimov bu kitapta, çözümlerin bazen hiç beklenmedik yerlerden gelebileceğini gösteriyor. Kurgusal evren içinde, insanoğlunun hırsını ince ince işliyor. Kitap, insanlığın yalnızca ana çıkarlara odaklandığını, sonuçları umursamadığını; duygular ne kadar haklı olursa olsun, mantıklı bir ikna olmadan geçersiz kaldığını; kurtuluşun iyi niyetten değil, doğru denklemden geldiğini gözler önüne seriyor.

Ben ve Yine Beklenti

Açıkcası böyle bir kitap kurgusu beklemiyordum. Her bir bölüm kendinden çok bağımsız işleniyor. Ben bir İsaac Asimov okuru olarak böyle bir şey hiç beklemiyordum. Yine güzel işlenmiş sıralı kurgu yapısı ve sonda beklenmeyen bir ters köşe istiyordum. İşte beklentiye girmemeliydim. Bana bunu bir defa daha hatırlatan bu kitaba teşekkür ediyorum.

İkinci bölümü okurken bir yerde istediğimi bulabilirim niyeti ile okumaya devam ettim. Böyle olunca ana konudan da saptım istediğimi de bulamadım. İşte kitaptan ne beklediğimi bilseydim, olduğu gibi okur, almam gereken ana metni kapar ve güzel bir şekilde kitabı bitirebilirdim.

Son olarak artık Asimov’un kitaplarında cinsellik işlenmesinden bıktım. Ayda çıplak dolaşmanın ve bunu normalleştirme üzerine kurgu oluşturmanın ne anlamı var?

Bundan sonra kurguyu biraz azaltıp felsefe okuyacağım sanırım.

Benim yazdıklarım benimle burda kalana dek, görüşürüz !