Kafa Dengi

Üniversiteye başlamadan önce tek bir hayalim vardı. Sadece bir tane.

O da kafa dengi arkadaşlarla projeler geliştirmek, sabahlamak, bir şeyler üretmek, eğlenmek — ama eğlenirken de öğrenmek.

Çok istedim bunu. Ama bir türlü sahip olamadım.

Bilirsiniz şu filmlerde olan sahneyi: bir evde toplanırlar. Biri gelir kocaman abur cubur dolu poşetlerle. Müzik açılır. Herkes birlikte bir proje için sabahlar. Orada asıl mesele verimli olmak değildir; beraber bir şeyler yapmaktır. Aynı vizyon altında yürüyebilmektir. Tıkandığında beraber çözmektir.

Olay sadece proje de değil ki. Aynı kafadaki insanların birbiriyle gerçekten dost olabilmesi. Bu yolda beraber olmanın verdiği o his.

Birden fazla projede yer aldım. Ortam oluşturmaya çalıştım. Ama bilmiyorum, belki ben kendimi istemeden geri çektim hep. Belki de o uyumu kendim engelledim. Kimseyle istediğim o yakınlığı kuramadım.

Şimdi mezun oluyorum. Yakında üniversite günlerim rafa kalkacak, bir anı olarak kalacak. Bunun için üzülmüyorum aslında. İyi ki okudum. İyi ki yaşanacakları yaşadım.

Sadece içim buruk.

Bu kadar.